Friday, 20 April 2012

(Tiyatro) Tarla Kuşuydu Juliet






Beğendiğim oyunlar dizisi. 


    Bir evin mutfağı, iki, birbirine girmiş insan, yükselen tartışma, birbirine karışan cümleler; fırlatılan nesneler, hakaretler; bağrışmalar… Zirvesinde aniden ağır bir ses duyulur. Işıklar titremeye, dumanlar tütmeye başlar mutfağın dört bir yanından. Tartışan iki insan ne olduğunu anlayamamış şaşkınlık, korku ve biraz da merakla mutfak masasına gerileyerek yaslanırlar. Hemen karşılarında, buz dolabı gürültüyle sallanmaya aralarından ağır ağır dumanlar fışkırtmaya başlamıştır. Sonunda kapı aniden açılır ve yoğun bir sis içinde “o” görünür: Shakespare…

    İşte; ingiliz diline ve edebiyatına, dünya edebiyatına, tiyatroya, felsefeye, ve daha aklıma gelmeyen bir çok alana, kattıklarıyla sayıları aşan, değeri biçilmez sanatçının o meşhur eserindeki, muhteşem, inanılmaz, yürek parçalayan, fırtınalar koparan “aşk”ı “Romeo ve juliet”i; iki aşığın ölümle sonuçlanmayıp hayata devam etmesi ve aradan otuz yıl geçmesi üzerine neler olabilire karşılık olarak cevaben Ephraim Kishon’un yazdığı harika komedi “Tarla Kuşuydu Juliet”.

    Ölmemişler, bir şekilde her ikisi de kurtulmuş, evlenmiş ve hatta bir “adet” kızları bile olmuştur. Aradan tam otuz yıl geçmiştir. Büyümüş, olgunlaşmış ve oldukça da asabi olmuşlardır. Birbirlerine karşı tahammül edemeyecek kadar nefret duymaktadırlar. O masalımsı aşkları bir buhar olup dağılmış ve hemen ardından, sivri uçlarıyla diken diken duran, ilk fırsatta birbirlerinden kurtulmak için türlü yollar düşünen, sürekli mirası aklından geçiren (Romeo), iki insan çıkıvermiştir. Her seferinde kavga, gürültü, dalaşma, tükürme, hakaret olağan yaşamlarının birer parçası halindedir üstelik. Ufacık bir sebep bile yeter tüm bunların ardı ardına bir çığ gibi aralarında patlamasına. Tencereler uçuşabilir, elma kabukları yerlere fırlatılabilir, musluktan akan suyu birbirlerine karşı bile kullanabilirler… İşten gelen Romeo’ya “merhaba” demediği için de olabilirdi bu, pazara giden Juliet’in Romeo’ya bulaşıkları yıkamasını emretmesiyle de; ötenin tarla kuşu mu yoksa bülbül mü olduğunda da olabilirdi, ya da kızlarının neden asi bir Rock’çı olduğu konusunda tartışırken de…

    Shakespare, mezarında ters döner. Çıldırır, inanamaz, yüreği dayanamaz buna. Onun yarattığı yüce Romeo ve Juliet ne haldedir, nasıl olmuştur; bunu istememiştir; bu belki de başına gelebilecek en kötü şeydir onun için. Ve yarattığı kahramanlarla hesaplaşmak için Shakespare sonunda geri dönmüştür.

    Oyun, bir komedi olmakla birlikte müzikalliğiyle de inanılmaz bir eserdir. Acı bir gerçekliği böylesine muhteşem, ses, sahne performansı, oyunculuk, ve müzikleriyle komedi halinde sunan oyunun yazarı (Ephraim Kishon); Yöneten ve oynayan, Engin Alkan; oyuncular, Sevinç Erbulak, Çağlar Çorumlu, Ve murat Bavli, büyük teşekkürleri hak etmektedir.


Önemli not:

   Bu arada, şehir tiyatroları üzerinde kabul edilemez bir devlet baskısı yaşanmaktadır. Tiyatronun yönetim kadrosunu adeta sanatçıların elinden alıp belediye bürokratlarına devredilmek istenmektedir. Karartılmaya, yok edilmeye çalışılan şehir tiyatrolarına yapılan bu saldırı, toplum ve kuruluşları üzerinde mevcut hükümetin merkezileşmeye devam ederek, özgür ve eleştirel düşüncenin önünün kapatılması sürecine bir yenisini daha eklemiş olmaktadır. Bu sevimsiz durum ne kadar can sıksa da sadece “seyirci” kalmayı gerektirmemekte olduğunu düşünmekteyim efendim.

2 comments:

siyahkuğu said...

Türkiyede malesef tiyatro gelişemedi ...
bence
izleyiciyi kendine bağlayamıyor buda tiyatroların kalitesiz oluşundan değil iyi tanıtım yapılma olanağı sağlanmadığından...

g.kytz said...

Tabi, tanıtım önemlidir fakat sanatın tercih edilmesi talep edilmesi yalnızca bununla sınırlı değil. Yani ekonomiden yaşayış tarzına değin koca bir kültürel olgudur dersek, kısıtlı bir cümle kurmuş olmam sanırım. Ya da bilmiyorum, nihilizm, hedonizm, pragmatizm hatta özellikle dogmatizm de ayrı ayrı düşünülmesi, tartışılması gerekir kanımca sanatı kamçılayan sebepler açısından.

Post a Comment